Het is druk op de socials. De politiek is in de ether, de podcasts stuiteren in de app: lokale partijen zijn niet te missen in de aanloop naar de verkiezingen maar wat vindt de kiezer daar van? Al die plannen opeens, ze duikelen over elkaar heen maar waarom zijn ze de afgelopen vier jaar niet naar voren gebracht?

Wil je nu weten waar bomen gekapt worden dan wist je dat vier jaar geleden immers ook niet. Waarom komt die vraag naar boven? Had Progressief Ermelo hem niet eerder aan het college kunnen stellen?

Dorpsfonds of Right to Challenge

Eén-Ermelo wil een deeltje van de algemene reserve bestemmen voor een Dorpsfonds waaruit goede ideeën betaald kunnen worden. Echt uitgelegd wordt niet hoe dat samenlevingsgeld beoordeeld uitgegeven wordt dus nu is het vooral “dit is een goed idee, dus geld”. Ook hiervoor geldt dat de afgelopen vier jaar ruimte genoeg bood voor een initiatiefvoorstel. Erik van der Weide (CDA) constateerde tijdens het jongerendebat droogjes dat Ermelo met “Right to Challenge” al zoiets heeft maar hij weet ook dat het initiatief een verborgen bestaan leidt.

De SGP is rustig. Af en toe zie je een “Bouwen op Vertrouwen” post en sinds vandaag gaan ze de vijf bovenste kandidaten aan het publiek voorstellen. Van hen moet je weten, anders stem je er niet op.

CDA leunt op ervaring en bestuurskwaliteit. Er zijn filmpjes, van elk raadslid wel eentje, en die helicopteren wat door de onderwerpen heen. Ad wil de raad niet in maar toch komt er een filmpje van hem online. Straks zit ie vol met voorkeurstemmen en moet-ie alsnog voor vier jaar. Nee-zeggen is lastig.

Jan heeft Speuld, Jeroen heeft huurdersbelangen, het zijn de onderwerpen die bij hen horen. Op zich is de CDA-rust prettig maar hoe bind je er nieuwe mensen mee? Je kunt vijf uur lang je verhaal op VeluweFM uitzenden maar ken jij iemand die naar hen luistert?

ChristenUnie oogt bedaard en heeft de jongste fractievolgers als geheim wapen ingezet op de eigen doelgroep. Daar is ruimte, er is ook wat onrust dus die gedachte voelt niet onlogisch. Tegelijkertijd zullen ze geen nieuwe mensen aanspreken, je moet echt bij hen willen horen, of fan zijn van Ronald want die is wethouderskandidaat.

Han Wilhelm, HEE22, is stil. Hij had een artikel in Ermelo van Nu maar dat is het eigenlijk wel, los van dat hij bij het debat in Ons Huis (Horst & Telgt) verscheen. Een zetel vraagt om ongeveer 850 stemmers, gaat hij daarop mikken?

Progressief Ermelo is inderdaad superdruk. Zij hebben veel te veel ideeën om bij te houden en voordat je je afvroeg “waarom nu, had dat niet eerder gekund?” haak je af. ‘Laten we een Gen-Z startup bouwen’, “Toekomstgericht, Vooruitgang, Innovatie”, “Ondernemers verdienen een gemeente die meedenkt”, het zijn maar een paar onderwerpen waar het dorp mee bestookt wordt. Veel van het goede, ook omdat de socials voorzien zijn van lappen tekst.

De VVD hoor je niet echt online. Zij zetten soms in op weerstand oproepende advertenties en soms op bevordering van cultuur en sport. Ze staan op de LED-borden in het dorp met de tekst “Ermelo verdient beter” en ook bij hen merkten we de afgelopen jaren weinig initiatief om die slogan eerder te realiseren.

Debatten

Het debat in Horst en Telgt was puntig en doortastend. Zonder bij het debat van de Jongerenraad te zijn geweest tekenden we van anderen op dat het vlakker was, en dat er nauwelijks jongeren bij waren. Dat was al te zien aan de grijze koppen op de foto’s.

Debatten hebben iets van openheid omdat ze in een groep plaatsvinden maar het is ingewikkeld hoe je een debat organiseert met publiek erbij. De zaal in Horst en Telgt mocht vragen en reageren maar alsnog was de spreektijd van partijen achter de tafel een veelvoud van die van het publiek. Het was bij het jongerendebat niet anders. Partijen praten in de campagne vooral tegen elkaar.

Partijen mobiliseren zich en boksen tegen elkaar op. De inwoner kijkt het aan en denkt er even over na – als je geluk hebt. Flyeren langs de deuren is een energievretende activiteit, vooral als je uitgenodigd wordt voor de koffie.

Stel je voor dat je partij via dat kopje koffie opeens toch de moeite waard gevonden wordt, hoe groot is dan de kans dat iemand in dat netwerk ook op je gaat stemmen? Eén overtuigde kiezer beïnvloedt gemiddeld 0.2–0.5 extra stemmen. Dure flyers.

Hoe haal je op wat mensen willen?

Ermelo heeft een online dorpsgesprek dat redelijk ingezet wordt. Partijen kunnen vier jaar lang iemand benoemen die de hele periode lang hun plannen de lucht in gooit, ze voorbereidt en initieert tot motie, en ze vervolgens peilt via publieksparticipatie. Vermoedelijk efficiënter.

Vier weken voor de verkiezingen merkten wij al loomheid op. ‘Het zal wel’. Dat komt natuurlijk door de hoeveelheid energie die erin gegooid wordt, en de rest van de periode niet. De kiezer heeft haar energie niet op dat niveau, die is vooral bezig met het betalen van de OZB-aanslag.

Zonder campagne geen resultaat? Het is nooit uitgeprobeerd want niemand durft het aan, al doet de SGP haar best. Een juist antwoord op die vraag bestaat dus niet. Gaat een permanente campagne mensen meer vertrouwen geven dan deze explosie van subjectieve daadkracht waar je verder niets van merkt? Laten we timen, komt dat Dorpsfonds ooit terug? Laten we ook vragen waarom het niet eerder een initiatief werd. Of was het alsnog een proefballon?

Op 9 maart wordt het Lijsttrekkersdebat gehouden, in het Huis van Ermelo van half 8 tot 10 in de avond. Partijen in het dorp persoonlijk spreken lukt elke zaterdag wel en op 14 maart is de finale: ‘De Verkiezingsmarkt’.