Timing is alles in de politiek, en de huurdersbelangenorganisatie De Groene Draad weet dat. Op 1 mei stuurden zij samen met de Ermelose Jongerenraad en ouderenorganisatie ANBO-PCOB een manifest naar de coalitieonderhandelaars. Niet toevallig op de dag dat arbeiders van oudsher hun vuist opheffen.

De Groene Draad vertegenwoordigt huurders en woningzoekenden in Ermelo en heeft een lijstje wensen dat je in elk jaarverslag van de afgelopen tien jaar hebt gevonden: meer sociale huurwoningen, betaalbare bouwgrond, verduurzaming zonder hogere lasten en betere afspraken met woningcorporatie Uwoon. Niets nieuws onder de zon, zou je zeggen. Toch kiezen ze er bewust voor dit nu in de coalitieonderhandelingen te gooien.

De reden is simpel: een coalitieakkoord is de enige plek waar je voor vier jaar iets kunt vastleggen. Eenmaal ondertekend hebben partijen een politieke verplichting en kunnen huurders er bij elke begroting op terugkomen. Wie nu buiten de deur blijft heeft de komende vier jaar geen been om op te staan.

Slim aan de constructie is het front dat De Groene Draad heeft gevormd. Door samen op te trekken met jongeren en ouderen bedekken ze vrijwel de volledige huurderswoningmarkt: de instromers, de doorstromers en de uitstromers. Een politieke partij wuift dit blok niet snel weg zonder een flink deel van de kiezers voor het hoofd te stoten.

De eis die er het meest uit springt is het terugdringen van de inschrijfduur van woningzoekenden met 25% gedurende de komende coalitieperiode. Een meetbaar item, en daardoor controleerbaar. De Groene Draad wil niet alleen mooie woorden in een akkoord maar een afspraak die ze over vier jaar kunnen natrekken.

Ander doel: ouderen en kleine huishoudens sneller passende woonruimte laten vinden door het aantrekkelijk te maken. Daarbij is het van belang dat de nieuwe woonlasten in verhouding staan tot wat men aangeboden krijgt.

Opvallend is de eis dat huurdersorganisaties “eerder en structureel” worden betrokken bij woningbouw- en herstructureringsplannen. Dat klinkt als een reactie op ervaringen waarbij ze achteraf mochten reageren op plannen die al vaststonden. Ze willen aan de voorkant zitten, niet aan het einde van de inspraakavond.

Of het werkt hangt af van de vraag hoeveel de partijen die straks aan de coalitietafel zitten willen geven, en hoeveel zij huurders als achterban beschouwen. Door nu te handelen hebben De Groene Draad, de jongerenraad en ANBO-PCOB in elk geval gezorgd dat negeren een bewuste keuze wordt. Bewuste keuzes laten immers sporen na.

“Waarom stuur je dit nu op en deed je dat niet voor de verkiezingen?” vroegen we. “Hebben het geprobeerd rond de verkiezingen. Voor ons was er geen tijd.” Samen optrekken met ANBO-PCOB en de Jongerenraad bleek beter en de Groene Draad heeft er haar ei mee gelegd. Of de naderende coalitie het oppakt vraagt wellicht nog wat extra werk. Urgentie aantonen, kansen in kaart brengen en inspraak regelen zijn onderwerpen die een extra breekijzer kunnen verdragen.

Het Manifest is hier in zijn geheel te lezen