Uit appjes leidden we ’s middags af dat de uitspraak van de rechter op 13 mei als een overwinning gevierd is. De realiteit is dat Tomassen Duck-To moet afschalen tot het niveau van 2002. Vier vrachtwagens per dag, kantoortijden en geen enkele beweging op gronden die destijds niet vergund waren. Geen heftruck die eenden bij de slachterij mag afleveren.

Tomassen Duck-To (TDT) vroeg een voorlopige voorziening aan omdat de gemeente vergunningen heeft ingetrokken en gaat handhaven. TDT ziet het anders en stapte weer eens naar een rechter om dat te voorkomen. Uitspraak deze keer: prima dat die hele zaak naar de bodemprocedure verhuist die eind dit jaar speelt. Daar komt echt alles aan bod. Deze rechter gaat de Raad van State alleen niet voor de voeten lopen. TDT moet terug naar het formaat van 2002.

Alles kan

‘Dat kan niet’ zei Tomassen Duck-To altijd maar inmiddels lijkt het probleem opgelost. Het bedrijf vertelt dat er een Plan B ligt en uit rondvliegende informatie leiden wij af dat er inderdaad productiecapaciteit in Nederland beschikbaar is. “De dochteronderneming (TDT is een dochteronderneming van Bangkok Ranch in Thailand, dit fragment komt uit een aandeelhoudersvergaderingsverslag) heeft noodplannen opgesteld voor het geval zij de exploitatie van het slachthuis niet kan voortzetten, waaronder het uitbesteden van slachtdiensten aan andere bedrijven in Nederland of in andere landen.”

Financieel kan het blijkbaar ook uit: “Het management heeft vastgesteld dat deze kwestie geen invloed heeft op de boekwaarde van de investering van de Vennootschap in de dochteronderneming of op de activa van de dochteronderneming per 31 december 2025”.

Pioniers

Onze samenleving is gejuridiceerd. Alles moet via juiste normen en procedures. Je kunt er wat van vinden maar het is een feit. Het is drukker, voller, je moet meer rekening houden met elkaar. Er is minder geld en als het er is wordt het elders uitgegeven.

Deze mannen, samen met buurtgenoten, stammen uit pioniersgeslachten. Zij hebben Ermelo groot gemaakt in een tijd dat niemand iets deed. Op eigen manier op eigen land. Ze kochten wat bij, werden groot en deden wat ze altijd deden: zichzelf redden. Het zit in de cultuur. Het valt te snappen.

Uit een andere tijd

In 2026 kom je er niet meer mee weg. De samenleving is de afgelopen 65 jaar veranderd, de meesten gingen mee. TDT hield stand en eindigt steeds weer in een rechtbank, en weer één en weer eentje. Strijdend tegen de bierkaai verliezen ze verder terrein. Samenwerken was tot vorig jaar oktober mogelijk, ook die kans is voorbij gegaan.

Begrijpen we het? “Nou nee” horen we overal. Snappen we het? “Eigenlijk wel.” Maar aan het eind verlies je de race. Eigen vrienden willen ook moderne rust en veiligheid. Niet alleen de gemeente, ook de provincie en de rechters keuren het af. Het is complex maar gebouwd op eigenrichting, dat kan in 2026 niet meer.

TDT moet nu rap terug naar niveau 0 en gaan werken op basis van een hinderwetvergunning uit de jaren 90 (die inmiddels ook niet meer als referentiepunt dient). “Gaat terugschalen lukken?” Het antwoord is dat het binnen vier weken geregeld kan zijn.

Niemand in het dorp wil het, en uiteindelijk krijg je alsnog dit resultaat. Ook als iedereen de schuld krijgt kan je vaststellen dat het niet (meer) gelukt is. Met de bibob er tussen valt van samenwerking al helemaal niets meer te maken. Erna rest slechts de rechter en ook daar zijn er steeds minder van.

18 mei is weer een grote dag: Natuurvergunning. Provincie Gelderland versus TDT. Zij denken dat ze ‘m vergund krijgen.

Een Pyrrhusoverwinning is een overwinning die je zoveel kost dat je er zelf aan onderdoor gaat. Er zijn meer van dit soort vergelijkingen in de Griekse mythologie, allen gebaseerd op menselijk onvermogen om de goden tevreden te stellen. De Sisyphuskwelling bijvoorbeeld gaat over een man die zijn enorme rots voor eeuwig een berg op moet duwen. Vlak voor de top rolt de steen al duizenden jaren naar beneden.